De geur van zout en vrijheid: In gesprek met Marjan van den Dorpe over Radio Veronica, anker van mijn jeugd

In dit artikel:

Als klein meisje werd Marjan van den Dorpe in mei 1962 tijdens een lange ziekteperiode opgepept door een draagbare radio waarop plots muziek en stemmen van Radio Veronica klonken. Die eerste ontmoeting — “het was alsof die stemmen voor mij alleen uitzonden” — groeide uit tot een levenslange band: Veronica werd voor haar een houvast, een vormende aanwezigheid in een jeugd zonder internet en met weinig alternatieven op de knop.

In Radio Veronica, anker van mijn jeugd weeft Van den Dorpe persoonlijke herinneringen samen met de geschiedenis van de zeezender: van de wonderlijke vrijheid die popmuziek en eigenzinnige dj’s boden, tot politieke en maatschappelijke onrust in de jaren zestig en zeventig. Ze beschrijft hoe Veronica dicht bij zijn luisteraars stond, met korte lijntjes tussen studio en publiek — een cultuur die directeurs als “oom Bull” Verweij actief ondersteunden door handgeschreven bedankkaartjes en het serieus nemen van reacties. Die betrokkenheid leidde tot massale acties, zoals “Veronica blijft… als U dat wilt”, waarbij volgens Van den Dorpe miljoenen kaarten binnenkwamen.

Praktisch betrokken raakte ze al als tiener: op haar zestiende kocht ze een brommer om naar de studio’s aan de Utrechtseweg 16 in Hilversum te rijden, waar ze programmamakers ontmoette, verzoekplaten afleverde en de bedrijvigheid van dichtbij meemaakte. Haar favoriete dj was Rob Out; de presentatoren leken persoonlijk te zenden voor hun publiek, wat de relatie intens maakte.

Het boek behandelt ook de dramatische momenten: een zware storm die het zendschip op het strand deed belanden, de grote demonstratie in Den Haag op 18 april 1973 — waarbij Van den Dorpe zelf aanwezig was — en de uiteindelijke stilte van de zeezender op 31 augustus 1974. Die laatste dag beschouwt ze als een breekpunt; ze beschrijft er woede en verdriet over, het gevoel dat een stukje vrijheid voor haar verloren ging. Na het einde van de zee-uitzendingen bleef ze actief binnen de Veronica-beweging: ze werkte in het rayonbestuur van de Veronica Omroep Organisatie en zag hoe de omroep zich transformeerde van illegale zender tot invloedrijke publieke speler.

Naast de Veronica-verhalen geeft het boek ook inkijkjes in Van den Dorpes verdere leven: professionele tegenslagen, discriminatie op het werk, een verblijf in Denemarken, nieuwe ongelukken en revalidatie, en haar voortdurende terugkeer naar radio — onder meer via lokale omroepen en Radio 90 FM. Een persoonlijke dimensie vormt haar vriendschap met Bull Verweij, die uiteindelijk een stimulans was voor het schrijven van dit boek.

Radio Veronica, anker van mijn jeugd combineert nostalgie met kritisch oogcontact: het is geen idyllische ansichtkaart, maar een getekend portret van verbondenheid, strijd en cultuurhistorische verandering. Voorin staan bijdragen van kenners als Bart van Leeuwen, Ad Bouman en Jelle Boonstra; voormalig technicus Juul Geleick noemt het werk “zeer lezenswaardig”. Het boek is te koop via Museum RockArt; de eerste 250 kopers ontvangen een extra foto van het zendschip, gemaakt door Bull Verweij.